முஸ்லிம் இனவாதத்தைத் தமிழ் இனவாதத்தால் முறியடித்தல்

Asia Cup 2018 Live Streaming

பிறப்பு : - இறப்பு :

ab2033eb-427b-4175-9857-d477b3707de2

இலங்கையில் அதிக எண்ணிக்கையில் முஸ்லிம் மக்கள் வாழும் மாகாணமாக கிழக்கு உள்ளது. அதிலும் அம்பாறை மாவட்டத்தில் முஸ்லிம்களே ஏனைய இரண்டு இனத்தவரையும் விட அதிக எண்ணிக்கையில் வாழ்ந்து வருகின்றனர். தமிழ் மொழி வளர்ச்சிக்கு – குறிப்பாக நாட்டார் பாடல், கவிதை, இலக்கியம் போன்றவற்றின் வளர்ச்சியில் கிழக்கு மாகாண முஸ்லிம்களின் பங்களிப்பு அதிக பெறுமதியானது.

கிழக்கு மாகாணத்தில் வாழும் தமிழ் மக்களும் முஸ்லிம் மக்களும் ‘புட்டும் தேங்காய்ப் பூவும் போல” இணைந்து வாழ்வதாக ஒரு உவமானத்தைப் பல அரசியல் தலைவர்கள் கடந்த காலங்களில் பகிரங்கமாக முன்வைத்து இருக்கிறார்கள். ஆழமாக நோக்கும் போது இந்த உவமானம் மிகவும் கச்சிதமாகப் பொருந்தக் கூடிய ஒன்றாகவே தென்படுகின்றது. குழாயிலே புட்டு அவிக்கும் போது இடையிடையே தேங்காய்ப் பூ ஒரு தடையைப் போன்று பாவிக்கப்படும். நீராவி குழலின் அடியில் இருந்து புறப்பட்டு மாவையும், தேங்காய்ப் பூவையும் ஊடுருவிச் சென்று இதமான, பதமான, ருசியான புட்டாக மாறுகிறது.

குழாய்ப் புட்டில் – புட்டும் தேங்காய்ப் பூவும் சேர்ந்தும், தனித்தும் காணப்படும். தமிழ் முஸ்லிம் இனங்களும் அவ்வாறே மொழியால் சேர்ந்தும், கலை, கலாசாரம், பண்பாடு என்பவற்றால் தனித்தும் காணப் படுகின்றன. அவை சேர்ந்து ஒரு தனித்த ருசியைத் தருகின்றன என்றால், தனித்தும் அவற்றுக்கு தனித்தனியான ருசி இருக்கவே செய்கின்றது.

குடிப் பரம்பல் ரீதியாகவும் இந்த உதாரணம் பொருந்தி வருகின்றது. மன்னம்பிட்டி முதல் நீலாவணை வரையான நெடுஞ்சாலையை உற்று நோக்கினால் மாறி மாறி தமிழ் முஸ்லிம் ஊர்கள் அமைந்திருப்பதைக் காணலாம். அம்பாறை மாவட்டத்திலும் அவ்வாறே.

பௌதிக ரீதியாக இந்தப் புட்டும் தேங்காய்ப் பூவும் போல என்ற உவமானம் இன்றும் கூடப் பொருந்திப் போகின்றது. ஆனால், பண்பு ரீதியாக – குறிப்பாக 1985 ஆம் ஆண்டிற்குப் பின்னர் இந்த உவமானம் ஒத்துப் போகக் கூடிய சூழல் இல்லாமல் போய்விட்டது. இதன் பின்னான சூழலில் இரண்டு இனங்களுமே ஜென்மப் பகை கொள்ளும் அளவிற்கு காரியங்கள் நடந்தேறி இருக்கின்றன.

நடந்த சம்பவங்களை நினைவில் கொள்ளும் அளவிற்கு, அவற்றுக்காக நியாயமான விர்சனங்களை முன்வைத்து மன்னிப்புக் கோர இரண்டு சமூகங்களுமே தவறி விட்டன.
இதில் முரண்நகையான விடயம் என்னவெனில் முஸ்லிம் மக்கள் மீது விடுதலை இயக்கங்கள் நடாத்திய வன்முறைகளுக்காக ஒட்டுமொத்த தமிழ் மக்களையும் முஸ்லிம் மக்கள் விரோதிகளாகக் கருதியதும், அரச படையினர் மற்றும் ஊர்காவல் படையினர் என்ற பெயரில் முஸ்லிம் இளைஞர்கள் நடாத்திய வன்முறைகளுக்காக ஒட்டுமொத்த முஸ்லிம் சமூகத்தையும் தமிழ் மக்கள் விரோதிகளாகக் கருதியமையுமே. இரண்டு தரப்பிலும் வன்முறையில் ஈடுபட்டவர்களை இரண்டு சமூகத்தவர்களும் தடுத்திருக்கக் கூடிய சூழல் இருந்ததா எனச் சிந்தித்திருந்தால் யாரும் இந்த முடிவிற்கு வந்திருக்க மாட்டார்கள்.

அதேவேளை, ஒரு விடயத்தை ஏற்றுக் கொண்டே ஆக வேண்டும். கடந்த காலத்தில் நிலவிய வன்முறைச் சூழலையும், தமிழ் மக்களுக்கு எதிரான சிங்கள அரசாங்கத்தின் நிலைப்பாட்டையும் பயன்படுத்திக் கொண்ட சில முஸ்லிம் அரசியல்வாதிகள் தமிழ் மக்களின் பாரம்பரிய நிலங்கள் சிலவற்றை அடாத்தாகப் பெற்று அங்கே முஸ்லிம் மக்களைக் குடியேற்றி உள்ளனர். இயல்பாகவே அதிக இனப் பெருக்க எண்ணிக்கையைக் கொண்ட முஸ்லிம் சமூகத்தில் காணி வசதி என்பது மட்டுப்பட்ட ஒன்றாக இருந்துவரும் நிலையில், புதுப்புது இடங்களில் குடியேறுவது தொடர்பில் அவர்கள் ஆர்வம் காட்டுவது புரிந்து கொள்ளப்படக் கூடியதே.

எனினும், காணி உரிமைக்காக ஒரு காலத்தில் இணைந்தே போராடிய ஒரு சமூகத்தின் கசப்புணர்வைச் சம்பாதித்துக் கொண்டு அத்தகைய குடியேற்றங்களை மேற்கொண்டே ஆக வேண்டுமா? வேறு வகையில் அதனை நிறைவேற்றிக் கொள்ள முடியாதா என அந்தச் சமூகத் தலைவர்கள் சிந்திக்க முன்வர வேண்டும்.

இலங்கையில் நிலவும் தற்போதைய அரசியற் சூழலில், புதிய அரசியலமைப்பு ஒன்றை உருவாக்கும் முயற்சியில் முதற் தடவையாக தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் சமூகங்களின் கருத்து பெறப்பட இருக்கின்றது.

இதனை ஒட்டி தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தலைவர்களுக்கும் சிறி லங்கா முஸ்லிம் காங்கிரசின் தலைவர்களுக்கும் இடையே பேச்சுவார்த்தைகள் நடைபெற்றிருக்கின்றன. இரண்டு சமூகங்களினதும் அரசியல் ஒரு ஆரோக்கியமான திசையில் செல்வதற்கான காட்டியாக இது விளங்குகின்றது. ஏற்கனவே, கிழக்கு மாகாண சபையில் இரண்டு கட்சிகளும் இணைந்தே ஆட்சியமைத்திருப்பதன் நீட்சியாக இதனைப் பார்க்க முடியும்.

ஆனால், இங்கே பூதாகரமாக எழுந்து நிற்கின்ற கேள்வி என்னவெனில் இரண்டு சமூகங்களும் ஒன்றையொன்று சரியாகப் புரிந்து கொண்டுள்ளதா என்பதே. பெரும்பாலான தமிழ் வெகுமக்களைப் பொறுத்தவரை அவர்கள் முஸ்லிம்களை நம்புவதற்குத் தயாராக இல்லை. முஸ்லிம் தரப்பிலோ தம்மை தமிழர்களோடு அடையாளப் படுத்திக் கொள்ள விருப்பமற்ற மனோநிலையே உள்ளது.

கடந்தகால கசப்பான சம்பவங்களை மறந்துவிட முடியாத மனோபாவம் கொண்டவர்களாக இரண்டு சமூகத்தினரும் இருந்துவரும் நிலையில், தமிழ்ச் சமூகத்தில் கணிசமானவர்கள் முஸ்லிம் சமூகம் தமக்கு அடங்கிய, கட்டுப்பட்ட ஒன்றாக இருக்க வேண்டும் என எதிர்பார்க்கிறது. சிங்கள தேசம் தம்மை அடக்கி ஆளுவதற்கு எடுக்கும் முயற்சிகளை ஆயுதம் ஏந்தியேனும் தடுத்துவிட முயற்சித்த தமிழ்ச் சமூகம், தனது கடந்தகால வலிகளை, துயரங்களை மறந்துவிட்டு பிறிதொரு சமூகத்தை அடக்கியாள நினைப்பதன் உளவியலைப் புரிந்து கொள்வது கடினமாக உள்ளது.

அண்மையில் கொழும்பில் நடைபெற்ற நிகழ்வு ஒன்றில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் யாழ் மாவட்ட நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் எம். சுமந்திரன், 1990 இல் யாழ்க் குடாநாட்டில் இருந்து முஸ்லிம் மக்கள் வெளியேற்றப்பட்ட சம்பவம் தொடர்பில் தெரிவித்த கருத்து தமிழ் மக்களில் கணிசமானோரை அதிருப்திக்கு ஆளாக்கியது என்றால் அது தமிழ் இனவாதத்தின் வெளிப்பாடே அன்றி வேறில்லை.

ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக் காலத்தில் முஸ்லிம் சமூகத்திற்கு எதிராக சிங்களவர்கள் நடாத்திய வன்முறையின் விளைவாகக் கைது செய்யப்பட்ட சிங்களத் தலைவர்களை மீட்பதற்காக இலண்டன் வரை சென்று வந்த சேர் பொன். இராமநாதன் அவர்களின் செயற்பாட்டை ஒரு சிறுபான்மை இனம் மற்றொரு சிறுபான்மை இனத்தைக் காட்டிக் கொடுத்த சம்பவமாகவே முஸ்லிம் சமூகம் பார்க்கிறது. இதுவே, தமிழ்த் தலைமைகளை நம்புவதற்கு முஸ்லிம் தலைமைகள் நம்புவதற்குப் பின்னடிப்பதற்கான முழுமுதற் காரணம் என்லாம்.

இது தவிர, இரண்டு சமூகத்திற்கும் இடையில் உண்மையான ஒரு புரிந்துணர்வை ஏற்படுத்த பரஸ்பரம் இதய சுத்தியான முயற்சி எடுக்கப் படவில்லை என்பதையும் ஒத்துக் கொண்டே ஆக வேண்டும்.

ஒரு பிரச்சனைக்குத் தீர்வு காண வேண்டுமாயின் முதலில் பிரச்சனையின் தன்மையைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளுதல் அவசியமானது. அதே போன்று சம்பந்தப்பட்டவர்கள் ஒருவர் மீது மற்றொருவர் நம்பிக்கை வைக்க வேண்டும். அத்துடன் விட்டுக் கொடுப்புக்கும் தயாராக இருக்க வேண்டும். இத்தகைய அம்சங்கள் தமிழ் – முஸ்லிம் சமூகங்களைப் பொறுத்தவரை மிகக் குறைவாகவே உள்ளன.

யேசு கிறிஸ்து கூறியதைப் போன்று ‘உங்களில் குற்றமற்றவர்கள் முதற் கல்லெறியக் கடவீர்கள்.” அப்படிப் பார்க்கின்ற போதும் இங்கே முதலாவது கல்லை வீசுகின்ற தகுதி யாருக்கும் இல்லை. எனவே, முஸ்லிம் இனவாதம் என்று கருதுவதை தமிழ் இனவாதத்தால் வெற்றி கொள்ள முயல்வதை விடுத்து பரஸ்பர நம்பிக்கையைக் கட்டியெழுப்ப முயற்சிப்பதே நல்லிணக்கத்துக்கும் அமைதியான வாழ்க்கைக்கும் உதவும் என்பது நிச்சயம்.

நன்றி

சண் தவராஜா 

http://www.kathiravan.com/?page_id=1302

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Share with your friends










Submit