விதைக்கப்பட்ட வித்துடல்களின் மேல் இன்று சப்பாத்துக்கால்கள் மிதிக்கின்றன!

பிறப்பு : - இறப்பு :

தமிழினத்தின் விடுதலையை இலட்சிய நோக்காகக் கொண்டு தமது இன்னுயிர்களை ஆகுதியாக்கியவர்கள் எமது இளைஞர், யுவதிகள். அவர்கள் வாழ்வு அனைத்தையும், தேச விடுதலைக்காக அர்ப்பணித்தவர்கள்.
உலகின் ஒவ்வொரு விடுதலைப் போராட்ட இயக்கங்களும், தமது போராளிகளின் வீரமரணத்திற்கு பின்னர் அவர்களை நினைவு கூர்ந்து அதனை நினைவு நாளாக அனுஷ்டிப்பார்கள்.

ஆனால் தமிழன் மட்டும் களத்தில் வீர மரணத்தை அடைந்தவனுக்கு கல்லறை எழுப்பி, அவர்களை கடவுளுக்கு நிகராக தமது காவல் தெய்வங்களாக நினைத்து வழிபடுவார்கள்.

இது இன்று நேற்று ஏற்பட்ட பழக்கம் அன்று. அது சங்ககாலத்திலேயே ஏற்பட்ட ஒன்று.

ஆக தமிழன் கடவுளாக தன்னினத்திற்காக களமாடியவனை வழிபட்டுவந்திருக்கின்றான். ஆனால் காலப்போக்கில் அந்த மரபுகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மறைந்துபோக, ஈழத்தின் விடிவிற்காக தங்கள் உயிர்களை ஆகுதியாக்கியவர்களின் வித்துடல்களை விதைத்து, அவர்களின் உடல்கள் விதைக்கப்பட்ட இடங்களில் கல்லறைகளை எழுப்பி தன் மகனின், மகளின் வீரத்தினை, தியாகத்தினை நினைத்து ஒவ்வொரு பெற்றோரும், உற்றாரும், சுற்றத்தாரும், நண்பர்களும் கூடி அழும் காட்சி கண்டு கண் கலங்காத கல் நெஞ்சக்காரர்களும் கரைந்துருகுவார்கள்.

இது ஈழத்தின் அத்தனை உறவுகளும் கண்ணீர் கடலில் மிதக்கும். மாவீரர் துயிலும் இல்லங்களில் கட்டப்பட்டுள்ள ஒலி பெருக்கிகள் தேச விடுதலை உணர்வுகளை ஊட்டும் பாடல்களையும், மாவீரர்களின் கனவுகளை அடுத்த தலைமுறையினரின் நெஞ்சத்தில் பாய்ச்சும் பாடல்களையும் வெளியிட்டுக்கொண்டிருக்கும்.

அன்றைய நாள்….. எங்கள் நெஞ்சங்களில் அழுகையும், தேச விடுதலை வீரர்களின் தியாகங்களும் மட்டுமே குடிகொண்டிருக்கும்.

உலகம் பார்த்து வியந்ததது. மரணித்தவர்களுக்காகவா இவர்கள் அழுகின்றார்கள் என்று. நோர்வே நாடு தனது அறிக்கையில் ஒன்றில் கூறியது, சமாதான ஒப்பந்த காலத்தில் போது வன்னி வந்த பொழுது, தமிழர்கள் எவ்வாறு தான் இந்த அழிவுகளில் இருந்து மீண்டார்கள் என்று. கூடவே தமிழர்களின் வளர்ச்சி கண்டு வியந்து போனோம் என்று.

அந்த காலகட்டத்தில் எங்கள் மாவீரர்களின் துயிலும் இல்லங்களும், புதுப்பொலிவோடு மாற்றியமைக்கப்பட்டன.

ஆனால் 2009ம் ஆண்டிற்குப் பின்னர் நிகழ்ந்த பேரினவாத அரசின் காட்டுமிராண்டித்தனமான நடவடிக்கையால் எங்கள் வீரர்களின் வித்துடல்கள் தாங்கிய இல்லங்கள் அழிக்கப்பட்டன.

இதற்கு மேல் வேறு என்ன வேண்டும் எங்களின் மனங்களை சிதைக்க. எங்கள் காவல்த் தெய்வங்களின் கோவில்களை இடித்து தரைமட்டமாக்கினார்கள். அழுதோம். என்ன செய்ய முடியும் எங்களால் அழுவதைத் தவிர.

இன்று வன்னியிலும், ஏனைய இடங்களிலும் மாவீரர் துயிலும் இல்லங்களை கடந்து செல்லும் போதெல்லம், முதுகு கூசும். கூடவே நம்மை அறியாமல் தலை எட்டி அந்தப்பக்கம் பார்க்கும். ஆனால் அங்கோ இராணுவ வீரன் தன்னுடைய சப்பாத்துக்கால்களை எங்கள் வீர மறவர்களின் உடல் மீது மிதித்து நிற்பான்.

இந்த ரணக்கொடுமையை நாங்கள் அனுபவிக்கின்றோம் இன்று. இன்றும் கேட்டுக்கொண்டு தான் இருக்கின்றது எங்களின் விடுதலைப்பாடல்கள் காதுகளில். இன்றும் எங்கள் மனக்கண்களில் தோன்றி மறைகின்றன தான் மாவீரர் நாட்களில் நாங்கள் துயிலும் இல்லங்களில் சென்று திரும்பிய காட்சிகள். ஆனால் என்ன செய்ய முடியும்.

காலம் அவர்களின் பக்கம் இருக்கும் பொழுது எங்களால் எங்கள் காவல்த் தெய்வங்களை மனதில் நிறுத்தியே வேதனையை அடக்கிக் கொண்டு இருக்கின்றோம்.

விடியும் ஒரு நாள் எங்கள் தேசம். அன்று எங்கள் கல்லறை மேனியர் கண் திறப்பார்கள். அந்த காலம் தொலைவில் இல்லை.

இங்கே கொடுங்கோல் அரசின் ஈவிரக்கமின்றி இடித்தழிக்கப்பட்ட கிளிநொச்சி, முல்லைத்தீவு மாவீரர் துயிலும் இல்லங்களின் இன்றைய நிலையினைக் காணுங்கள். உங்கள் மனதில் எழும் அழுகையை ஒரு கணம் இன ஒற்றுமைக்காக கண்ணீர் விடுங்கள். இனியாவது நாங்கள் ஒன்றுபடுவோம்.

பிரிந்து பிரிந்து மாவீரர் நாளை அனுஷ்டிப்பதைக் காட்டிலும், ஒன்றினைந்து ஒன்றாய் அனுஷ்டியுங்கள். இப்போதைக்கு அது போதும். அந்த ஒற்றுமை ஒன்றே போதும் நமக்கு.

http://www.kathiravan.com/?page_id=1302

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Share with your friends










Submit