தமிழ் மக்களின் வாக்கு யாருக்கு? தேர்தல் முடிவு கொள்கைக்கான அங்கீகாரமாகுமா? சண் தவராஜா

பிறப்பு : - இறப்பு :

இலங்கை நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் தமிழ் மக்கள் யாருக்கு வாக்களிப்பது என்பது முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவிற்கு ஒரு விவாதப் பொருளாக மாறியிருக்கின்றது. ஊடகங்களில் முன்வைக்கப்படும் விமர்சனங்கள் – குருடன் யானையைப் பார்த்த கதையாக – மக்களைத் தெளிவு படுத்துவதற்குப் பதிலாக அவர்களை மேலும் குழப்பி விடுவதாகவே தென்படுகின்றன. வழக்கத்தில் யாருக்கு வாக்களிப்பது என்பதில் மிகுந்த தெளிவோடு இருக்கும் தமிழ் மக்கள் இந்தத் தேர்தலைப் பொறுத்தவரை இறுதிக் கணம் வரை முடிவெடுக்க முடியாதவர்களாகவே இருப்பார்கள் என்பதை ஊகிக்கலாம்.

2009 ஆம் ஆண்டின் பின்னான சூழலில் மிகவும் குழப்பகரமான நிலையைப் பிரதிபலிக்கும் புலம்பெயர் தேசியச் செயற்பாட்டாளர்கள் இம்முறை – எதிர்பாராதவிதமாக – ஏகோபித்த முடிவை எடுத்துள்ளனர். அவர்களது சிந்தனை கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம் தலைமையிலான தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணியை மக்கள் தெரிவு செய்ய வேண்டும் என்பதே. இந்த அணியின் வெற்றி என்பதை விடவும், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தோல்வியையே அவர்கள் பெரிதும் விரும்பி நிற்கிறார்கள் என்பது அவர்கள் சார்ந்த ஊடகங்களில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் மீது வாரி அடிக்கப்படும் சேற்றின் அளவில் இருந்து ஊகித்துக் கொள்ளலாம்.

முள்ளிவாய்க்காலின் பின்னான அரசியல் சூழலில் தமிழர் அரசியலில் விடுதலைப் புலிகளின் வகிபாகம் கேள்விக்கு உள்ளாகி உள்ள சூழலில், புலம்பெயர் தேசியவாதிகள் எடுத்துள்ள முடிவு தமிழர்களை மீண்டும் ஒரு முள்ளிவாய்க்காலில் கொண்டு சென்று நிறுத்துமோ என்கின்ற அச்சத்தைத் தோற்றுவிப்பதாக உள்ளது. ஒரு தேசம் – இரு நாடு என்ற இலக்கு நாடாளுமன்ற அரசியலின் ஊடாக நிலைநாட்டப்பட முடியாதது என்ற யதார்த்தம் அரசியல் தெளிவு அற்ற பாமரனால் கூடப் புரிந்துகொள்ளப்படக் கூடியது. இந்நிலையில், அடுத்தது என்ன என்ற கேள்வி இயல்பாகவே எழும். கிட்டத்தட்ட நாடாளுமன்ற ஆசனங்களைப் பிடிப்பதற்காக 1977 தேர்தலில் தனிநாடு அமைக்க ஆணைகேட்ட தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியை ஞாபகம் ஊட்டுவதாக இந்தக் கோரிக்கை அமைந்துள்ளது. ஆணையைப் பெற்றுக் கொண்ட கூட்டணி அதனை நிறைவேற்றாமல் விட்டதும், அந்தக் கருத்தால் கிளர்ந்தெழுந்த இளைஞர்கள் ஆயுதம் ஏந்தியதும் வரலாறு. அத்தகைய வரலாறு மீண்டும் ஒருமுறை எழுதப்படுமோ என்ற அச்சநிலை மக்களிடம் கேள்வியாக எழுந்துள்ளமையை அவதானிக்க முடிகின்றது.

மறுபுறம், கடந்த காலங்களில் தமது செல்வாக்கை முதலில் ஈரோஸ் இயக்கத்தின் ஈழவர் ஜனநாயக முன்னணி ஊடாகவும், பின்னாளில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் ஊடாகவும் தேர்தல்களில் நிரூபித்து வந்த விடுதலைப் புலிகள் இம்முறை அதனைத் தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணி ஊடாக நிரூபிக்க எடுத்துள்ள முடிவானது, அவர்களைப் பொறுத்தவரை பின்னடைவையே தரும் என ஊகிக்கக் கூடியதாக உள்ளது.

அதேவேளை, 2011 ஆம் ஆண்டின் பின்னான தேர்தல்களில் இலகுவான வெற்றியை தொடர்ச்சியாகப் பெற்றுவந்த தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு இம்முறை பலத்த சவால்களை எதிர்நோக்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது. கட்சியின் தலைவர்கள் மீதான தனிப்பட்ட விமர்சனங்களுக்கு அப்பால் கட்சியின் தற்கால நிலைப்பாடு தொடர்பில் ஏற்பட்டுள்ள தெளிவற்ற நிலையும் கட்சிக்குப் பின்னடைவாகவே பார்க்கப்படுகின்றது. எதிர்ப்பு அரசியல் நிலைப்பாட்டில் இருந்து, சமரச அரசியல் நிலைப்பாட்டிற்கு இறங்கிவரும் எந்தக் கட்சியும் இத்தகையை நிலையை எதிர்கொண்டே ஆகவேண்டும். அதற்கு கூட்டமைப்பு விதிவிலக்கல்ல. அது மாத்திரமன்றி வட மாகாண சபையைப் பொறுத்தவரை அது முழுமையான ஆளுங் கட்சியாகவும், கிழக்கு மாகாணசபையில் ஆளுங் கட்சியின் பங்காளியாகவும் வேறு உள்ளது. இந்நிலையில், மக்களின் உணர்ச்சிகளை அளவுக்கு அதிகமாகத் தூண்டிவிட்டு வாக்குகளைப் பெற்றுவிட்டு கோரிக்கைகளை நிறைவேற்றத் தவறுவதன் விளைவு இந்தத் தேர்தலில் வெளிப்பட்டே ஆகும் என்பதுவும் ஊகிக்கக் கூடியதே.

இந்தத் தேர்தலைப் பொறுத்தவரை இரண்டு தலைவர்கள் இலங்கையில் அரசியல் முன்னுதாரணங்களைப் படைத்துள்ளார்கள். ஒருவர் அரசுத் தலைவர் மைத்ரிபால சிறிசேன. அடுத்தவர் வட மாகாண முதலமைச்சர் சி.வி. விக்னேஸ்வரன். இருவரும் தமது பதவிநிலையைக் கருத்திற் கொண்டே இந்த முடிவிற்கு வந்துள்ளார்கள். தாம் வகிக்கும் பதவிகள் அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்டவை என்ற புரிதலை அவர்கள் தோற்றுவித்து, இலங்கை அரசியலில் புதிய செந்நெறி ஒன்றை தொடக்கி வைத்துள்ளார்கள். மைத்ரிபாலவைப் பொறுத்தவரை அவர் ஐக்கிய மக்கள் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தலைவராக உள்ள போதிலும், மகிந்த அந்த அணியில் – தனது விருப்பத்தையும் மீறிப் – போட்டியிடுவதால் அந்த அணிக்காகப் பிரசாரம் செய்ய விரும்பிவில்லை என்பதை வெளிப்படையாகத் தெரிவித்து விட்டே பிரசாரங்களில் இருந்து ஒதுங்கி இருக்கின்றார்.

ஆனால், வட மாகாண முதலமைச்சரைப் பொறுத்தவரையில் அவர் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு வெல்ல வேண்டும் என்ற விருப்பைக் கொண்டவராக உள்ளார். இலண்டனில் நடைபெற்ற ஊடகர் சந்திப்பில் அவர் இந்தக் கருத்தைத் தெளிவாகக் கூறியுள்ள நிலையில், அவர் தேர்தல் பரப்புரைகளில் இருந்து ஒதுங்கி இருக்க எடுத்த முடிவானது மைத்ரியையும் விட அவர் ஒருபடி மேலானவர் என்பதை உணர்த்தி நிற்கின்றது.

இதற்கிடையில் திருகோணமலை மாவட்டத்தில் ஒரு புதிய விவகாரம் தோன்றியிருக்கின்றது. முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் திடீர் தௌபீக் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பிற்கு தனது ஆதரவைத் தெரிவித்து உள்ளதுடன் கூட்டமைப்பின் தலைவர்களை மூதூருக்கு அழைத்துச் சென்று பொதுக் கூட்டத்தையும் நடாத்தி இருக்கிறார். ஸ்ரீ லங்கா முஸ்லிம் காங்கிரசுடன் ஏற்பட்ட பிரச்சினை காரணமாகவே அவர் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பிற்கு ஆதரவு தெரிவித்துள்ள போதிலும், மூதூர்க் கூட்டத்தில் அவர் தெரிவித்துள்ள கருத்துக்கள் தமிழ் – முஸ்லிம் உறவில் ஒரு புதிய அத்தியாயமாகப் பரிணமிக்கலாம் என்ற நம்பிக்கையைத் தோற்றுவித்துள்ளது. மறுபுறம், இந்த உறவு ஏற்கனவே கிழக்கு மாகாணசபையில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பிற்கும் ஸ்ரீ லங்கா முஸ்லிம் காங்கிரசுக்கும் இடையே உள்ள உறவைச் சீர்குலைத்து விடுமோ என்ற அச்சத்தை ஏற்படுத்துவதாகவும் உள்ளது.

‘அரசியலில் நிரந்தர நண்பனும் இல்லை, நிரந்தர எதிரியும் இல்லை” என்ற பொதுவிதி உள்ளது. தென்னிலங்கை அரசியலில் மிகவும் துலாம்பரமாகத் தெரியும் இந்த விடயம் ஈழத் தமிழர் அரசியலில் அவ்வளவாக வெளித் தெரிவதில்லை. ஆனால், இந்த வருடத் தேர்தலில் இந்த நிலைமையும் கூட மாறிவிடும் போலத் தெரிகின்றது. அவ்வளவு தூரம் அணிமாறல்களும், பக்கம் தாவுதல்களும் நடந்து வருகின்றன. சுயேட்சைக் குழுக்களின் அட்டகாசங்கள் எல்லைமீறிச் செல்கின்றன.

தேர்தல்களின் போது கட்சிகளால் முன்வைக்கப்படும் கொள்கைப் பிரகடனங்கள் யாவும் யதார்த்தத்தில் பின்பற்றக் கூடியவையா என்ற கேள்வி அனைத்துத் தேர்தல்களிலும் எழுகின்ற ஒன்றே. தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு அண்மைக் காலமாக தேர்தல்களில் முன்வைத்த விஞ்ஞாபனங்கள் யாவும் ஒன்றுக்கொன்று முரணானவையே. சுயநிர்ணய உரிமைக் கோரிக்கையை வலியுறுத்திய இக்கட்சி இன்று சுயாட்சிக் கோரிக்கைக்கு இறங்கி வந்துள்ளமையை அவதானிக்கலாம். இந்தக் கோரிக்கை கூட தென்னிலங்கையில் உள்ள சிங்களப் பேரினவாதிகளின் கடும் எதிர்ப்பைச் சம்பாதித்து உள்ள நிலையில் தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணியின் ‘ஒரு நாடு – இரு தேசம்” என்ற கொள்கை எத்தகைய எதிர்ப்பை எதிர்கொள்ளும் என்பதை ஊகிப்பது கடினம் இல்லை. இருந்தாலும் தமிழ் மக்கள் இந்த இரண்டு கோரிக்கைகளுள் ஒன்றைத் தெரிவு செய்ய வேண்டிய நிலையிலேயே உள்ளனர். இந்த இரண்டு கட்சிகளில் எது வெற்றி பெற்றாலும் அது இந்தக் கட்சிகளின் கொள்கைகளுக்குக் கிடைத்த தோல்வியாகக் கொள்ளப்பட முடியாது என்பதே யதார்த்தம்.

 

– சண் தவராஜா –

http://www.kathiravan.com/?page_id=1302

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Share with your friends










Submit