யாழில் ஒரு பூம்புகார்-பா.சிவாந்தினி

Asia Cup 2018 Live Streaming

பிறப்பு : - இறப்பு :

yaal copy

கிழக்கு அரியாலையின் ஒரு அங்கமாய் 190 குடும்பங்களுடன் அபிவிருத்திற்காக அல்லற்படும் ஓர் கிராமமே இந்த பூம்புகார். வந்தோர்க்கு வாழ்வளித்து ஓர் அர்த்தமுள்ள அத்தியாயம் கொண்டமைந்ததும் யாழ் நகரின் நிழலில் இருந்த பொதும் விடியலுக்கான வெளிச்சமின்றிய நிலையில் அபிவிருத்திக்காக ஏற்கிக் கொண்டிருக்கும் பூம்புகார் மக்களின் மன எழுச்சிகளும் ஏக்கங்களும் எண்ணில் அடங்காதவை.

இனப் பிரச்சினையின் காரணமாக 1995ம் ஆண்டு இடப்பெயர்வுகளை சந்திக்க நேர்ந்தது. இதனால் 2011ம் ஆண்டுவரை இராணுவத்தின் புகலிடமாக இருந்த பூம்புகார் 2011ம் ஆண்டின் இறுதியில் மீண்டும் புத்தியிர் பெற்று மகக்ள் மீள் குடியமர்த்தப்பட்டனர். மக்கள் தமது இயல்பு வாழ்க்கைக்கு திரும்ப எந்தவொரு நிறுவனமோ அரசாங்கமோ உதவ முன் வராத நிலையில் தங்களால் இயன்றவரை சிறு வீடுகளை அமைத்து தமது வாழ்வாதாரத்தை மேற்கொண்டனர். “மழைக்குப் பயந்து பறவைகள் கூடு நோக்கி பறக்கும் இவர்கள் வீடு நோக்கி ஓட முடியாத நிலையிலே அவர்களது வாழ்விடங்கள் காணப்படுகின்றன.

yaal

“பாதைகள் இல்லை என்றால் பயணங்கள் இல்லையே” இவர்களுக்கு பாதையும் சரியாக இல்லை பஸ்சும் வருவதில்லை.

இவர்களது பயணங்களும் பாதியிலே முடிந்து பரிதவித்து நிற்கும் பரிதாப நிலையே காணப்படுகின்றது.

இவர்கள் தமது அன்றாட அனைத்து அடிப்படை தேவைகளையும்

நிறைவேற்ற ஏறத்தாழ 12மஅ தொலைவில் உள்ள யாழ் நகருக்கே செல்ல வேண்டி உள்ளது. ஒரு வழிப்பாதை கொண்ட பூம்புகாருக்கு ஒரு பஸ் மட்டுமே போய் வருவதால் பாடசாலை செல்லும் பிள்ளைகள் முதல் பல்வேறு தேவை கருதி செல்லும் மக்கள் வரை அல்லற்படுகின்றனர்.

“கோயில் இலல்hத ஊரில் குடியிருக்க வேணாம்” அது அந்த காலம் குடியிருக்க அடிப்படை வசதி வாய்ப்பில்லாத ஊரில் குடியிருக்க முடியாது” இது இந்த காலம். தமது அடிப்படை தேவைகளையே நிறைவேற்ற முடியாத ஊரில் இருக்க முடியாது என்று தமது சொந்த ஊரை விட்டு யாழ்நகரில் குடியேறிவர்களும் உள்ளனர்.

மாணவர்களின் நற்பண்புகளையும் நல்லாற்றல்களையும் வளர்க்க வேண்டியது பாடசாலையின் கடமை. பூம்புகார் பாடசாலையில் 1-9 வரையான வகுப்புக்கள் காணப்பட்ட போதும் சில பெற்றோர் 1ம் வகுப்பிலே தமது பிள்ளைகளை யாழ்நகருக்கு கல்வி கற்க அனுப்பும் நிலை காணப்படுகிறது. கல்வித் திணைக்கள அதிகாரிகளும் இந்த பின் தங்கிய பிரதேசக் கல்வியின் வளர்ச்சியில் பெருமளவில் அக்கறை கொண்டவர்களாக இல்லை.jafna

கண் இருந்தும் குருடர்கள் போலவே மின்சார வசதி இருந்தும் தெருவிளக்குகள் இன்றி இருளில் மூழ்கி சில அசம்பாவிதங்களை சந்திக்கின்றனர்.

பழகிய முகங்களை விட பழக்கப்படாத முகங்களால் பாவனைப் பொருட்கள் அதிகரித்த போதும் அதிகாரிகளிடம் அறிக்கையிட முடியாத நிலையிலும் அவஸ்தைப்படுகின்றனர்.

(பெயர் குறிப்பிட விரும்பாத கிராம வாசி)
நான் வந்து 9 வயசில 1974ம் ஆண்டளவில் இந்த ஊருக்கு வந்தனான். இந்த பூம்புகார் என்ற கிராமம் 1972 ஆண்டளவில் தான் உருவானது என்டு சொல்லலாம். அப்போது தான் கச்சேரி குருநகல் என்று பல்வேறு இடத்து மக்களும் கொண்ட காணியின் சொந்தகாரராக ஒரு டொக்டர் இருந்தார். அவர் அதனை கைவிட்டுவிட அரசாங்கம் அதனை தன்னுடையதாக்கி பிறேமதாஸ் அரசாங்கம் 3 பரப்பு நிலம் 50 குடும்பங்களுக்கு குலுக்கல் முறையில் கொடுத்தது. ஆனால் உறுதிகள் வழங்கப்படவில்லை. சிலருக்கு பொமிற் வழங்கப்பட்டது. ஜெயவர்த்தன அரசாங்கத்தில் 52 வீடுகள் கட்டிக் கொடுக்கப்பட்டது. 1995ம் ஆண்டு நாங்க இடம்பெயர்ந்து போய்விட்டம். இப்ப 2011ம் ஆண்டு தான் மீள்குடியேறற்த்துக்கு அப்புறம் வந்தம். வந்த எங்களுக்கு வாழ்விடங்கள் எதுவுமில்லாத நிலையில் சின்ன சின்ன வீடுகளை கட்டி இருந்தம்.

சிலர் தமது பொமிற் காணிகளிலும் காணியில்லாதவர்களை காணிகளை பிடித்து அதில் வீடு கட்டி இருக்கிறார்கள். இந்த நிலையில் ஒரு லட்சம் ரூபா கடன் திட்டத்தின் கீழ் சிறிய வீட்டுத்திட்டம் கொடுக்கப்பட்டது. இந்த வீடுகளில் மழை காலங்களில் இருக்க முடியாது. இடம்பெயர வேண்டியநிலை தான் ஏற்படட்து. தற்போது வீட்டுத்திட்டங்கள் வந்தபோதும் காணி உறுதிப்பிரச்சினையால அத்திட்டங்கள் தவிர்க்கப்பட்ட நிலையில் இருக்கு. எனவே காணி உறுதி பிரச்சினைகளுக்கான சரியான தீர்வை கண்டு எங்களுக்கு இந்த வீட்டுத்திட்டங்களை தரணும். 5வருஷமாக வாறார்கள், போறார்கள், பதியுறார்கள் ஆனால் எந்த பயனுமில்லை.

அதோட பல வீடுகளுக்கு மலசலகூடங்கள் இல்லை. ஆனால் வீடுகளில் ஆட்கள் இல்லாத வீடுகளிற்கு மலசலகூடங்கள் கொடுக்கப்பட்டு இருக்கு. இதை நாங்கள் யாருக்கு தான் போய் சொல்றது. எங்கட ஊருக்கு கிராம சேவையாளர் வரமாட்டார அவரை சந்திக்க நாங்க நாவலடிக்கு தான் போகணும். மாசத்தில் ஒரு தடவையேனும் எங்கட ஊருக்கு வருமாறு கேட்டு இருக்கம்.

பூம்புகார் மக்கள் சிலரின் உள்ள குமுறல்களும் உள ஆசைகளும்

இ.கனிதரன் (வயது – 33)  (ARDS)
பூம்புகாரின் தற்போதைய பெரும்பிரச்சினை உறுதி தான். இதனால் நிரந்தர வீடுகளின்றி அவஸ்தைப்படும் அதோட வீதிகளும் பெரும் பிரச்சினையாக இருந்தது. இப்ப ஓரளவு வீதிகள் புனரமைக்கப்பட்டு இருக்கு முழுமையாக முடியவில்லை. அதிலும் உள்வீதிகள் பெரும் பாதிப்பாகவே உள்ளது. அதோட பஸ் அடிக்கடி டீசநயம னழறn ஆகிடும். இதனால் எத்தனையோ நாட்கள் பிள்ளைகள் பாடசாலைக்கு போகாமல் விட்டு இருக்கிறார்கள். அவர்களை தனிய சைக்கிள்களிலும் விட முடியாத சூழ்நிலை காணப்படுகின்றது. பாடசாலை மாணவர்கள் மட்டுமல்ல யாழ்ப்பாண ஆஸ்பத்திரிக்கு நோயாளரை பார்வையிட செல்பவர்கள் பார்வை நேரம் முடிவடைய தான் போய் சேருவார்கள். பழுதடைந்த வீதிகளில் பயணம் செய்த ஒரு சிலருக்கு கருச்சிதைவுகள் கூட ஏற்பட்டிருக்கு. நாங்க எந்த ஒரு தேவைக்கும் யாழ்ப்பாணம் தான் போகணும். இந்நிலையில் சரியான விதத்தில் போக்குவரத்து வசதியுமில்லை. அதோட இப்ப இப்ப தான் ஒன்று இரண்டு பிள்ளைகள் பல்கலைக்கழகத்திற்கு தெரிவான போதும் படிப்பு வீதம் குறைவாகவே காணப்படுகிறது. பாடசாலை மாணவர்களுக்கான பஸ் சேவையும் கிடையாது. மாணவர்கள் கூட்டத்தோடு கூட்டமாக நசுங்கி நெருங்கி தான் பாடசாலைக்கு போய் வருகிறார்கள்.

po

சு.மலர்விழி(மாதர்சங்க தலைவி)
எங்கட ஊர் வந்து ஒரு பின் தங்கிய கிராமம். வெளியே பலருக்கு தெரியாது. பூம்புகார் என்ற இடம் இருக்கென்டு அதோட அடிப்படை வசதிகள் இல்லாத பாமர மக்கள் தான் இருக்கினம்.

பெரும்பாலனோர்க்கு சொந்து காணியோ வீடோ கிடையாது.

சிலருக்கு மட்டும் உறுதியோ அல்லது பொமிற் இருக்கு. பலர் குடியேற்றத்துக்கு பிறகு வந்து காணிகளை பிடிச்சு இருக்கினம். இதனால உறுதிகள் எதுவுமில்லை. இதனால் வீட்டுத்திட்டங்கள் வந்தபோதும் அதனைப்றெ முடியாமல் இருக்கிறம். முன்னைய மாதிரி சிறுவர் துஸ்பிரயோகங்கள் இல்லாவிட்டாலும் அதிகரித்துவிடுமோ என்ற அச்சம் ஏற்படகிறது.

இத்தகைய புலம்பல்களுடன் புலன்கின்றது. இவர்களது பொழுது. கண் இருந்தும் குருடர்களாகவும் வாய் இருந்து ஊமைகளாகவும் பூம்புகார் மக்கள் காணப்படுகின்றனர். மீள்குடியேற்றப்பட்டு 5 வருடங்களாகியும் தமக்கான அபிவிருத்தியை பெற்று கொள்ளாது “இளவு காத்த கிளி போல காத்திருக்கின்றனர். போராட்டமே இவர்களது வாழ்க்கையாச்சு பொறுமையே சொத்தாச்சு. இனியாவது புலரட்டும் பூம்புகாருக்கான புதுவிடியல்.

பா.சிவாந்தினி

http://www.kathiravan.com/?page_id=1302

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Share with your friends










Submit